<-- Home
Verklaring bij rechtzaak
========================
2025-11-24
Op 25 november 2024 heb ik samen met andere activisten van
XR Justice Now! en Christelijke Collectief actiegevoerd bij
het Israël Centrum van Christenen voor Israël in Nijkerk.
We hebben daar geprotesteerd tegen hun steun aan het
genocidale regime in Israël. Je kunt meer lezen over onze
overwegingen op de website van Christelijk Collectief [1].
Bij deze demonstratie werd ik gearresteerd en urenlang
vastgehouden. Ik had met afwasbare rode verf "Stop de
genocide" op het pand gespoten en de politie ter plaatse
besloot om een aantal activisten aan te houden, in plaats
van de genocidesteunende misdadigers van CvI zelf.
In april moest ik met vier mederebellen voorkomen voor de
rechter in Arnhem. De aanklacht die ik had gekregen was
"geweldpleging in vereniging". Het geweld in kwestie betrof
de verf waarmee ik mijn mening op het Israël Centrum had
geuit. Onze advocaat was Willem Jebbink en zijn verweer was
voortreffelijk. De rechter kwam er niet uit en daarom kwam
er een tweede zitting voor een meervoudige kamer. Er moesten
maar liefst 3 rechters aan te pas komen om zich over deze
zaak te buigen en een uitspraak te doen.
Vandaag kreeg ik het bericht dat ik ben vrijgesproken. De
rechtbank oordeelde dat het aanbrengen van de verf geen
geweld was en dat een zekere mate van ordeverstoring
inherent is aan demonstraties. Mijn kameraden zijn wel
veroordeeld voor vernieling [2]. Ze gaan hiertegen in hoger
beroep.
Onderstaande verklaring heb ik uitgesproken bij de tweede
zitting:
Ik ben een christen. Ik probeer te leven in navolging van
Jezus Christus. En dat is soms erg moeilijk.
Op zondag fiets ik naar de kerk, waar ik ook vrijwilliger
ben. Ik draag een groot deel van mijn inkomen af aan goede
doelen en aan mijn gemeente. De dakloze bij mijn supermarkt
stop ik een aalmoes toe. Ik voed mijn kinderen op om zich te
bekommeren over zij die niet onze privileges delen. Ik blijf
kalm als iemand ruzie zoekt. Ik heb zo’n knijper om
zwerfvuil mee op te ruimen. Ik recycle voor het behoud van
de schepping. Ik geef mensen voorrang in het verkeer, wens
wildvreemden een fijne dag toe en blijf vriendelijk tegen
gestresste callcentermedewerkers.
Soms fiets ik in de winter door de stromende regen naar mijn
kerk. Het is net boven het vriespunt, maar ik weiger met de
auto te gaan, want ik geef om het klimaat, om onze aarde.
Mijn regenpak is al jaren lek en ondanks ductape en
veiligheidsspelden zit ik dan in de banken met een natte
broek. Ik wil nog geen nieuw pak kopen, want de vervuiling
van onze kledingindustrie doet me pijn en baart me veel
zorgen.
Daar zit ik dan met wit weggetrokken vingers. Een natte plek
vormt zich naast mijn wandelschoenen. Met bibberende stem
zing ik psalmen uit het liedboek. En dan besef ik: dit is
makkelijk. Dit is het eenvoudige deel. Dit zijn de
inspanningen die ik met een achteloos gebaar kan wegwuiven.
Dit is niet wat mijn geloof ingewikkeld maakt. Dit is niet
de type ontwrichtende openbaringen die je echt ineen laten
zakken en lelijk laten huilen met snot en rimpels op
toekomstige plekken.
Wat ik écht moeilijk vind, is hier zitten. Hier zitten naar
aanleiding van een vreedzame demonstratie. Een vreedzame
demonstratie waarbij we met afwasbare verf en lijm stelling
hebben gekozen. Stelling vóór de schepping. Vóór de
mensheid. En vóór onze menselijkheid.
Ik heb actiegevoerd tegen mijn geloofsgenoten. Tegen hun
onverteerbare verdraaiing van het evangelie. Tegen hun steun
aan een genocidaal regime. Tegen hun steun aan onderdrukking
en apartheid. Ik heb actiegevoerd tegen mijn geloofsgenoten,
in de hoop dat zij net als ik zich volledig onderworpen
weten aan het oordeel van God. Het laatste oordeel. De
totale optelling van je daden, je woorden, je kijken, maar
óók je wegkijken.
Ik zit hier om het oordeel van onze rechters af te wachten.
Maar het enige oordeel dat ik echt vrees is dat van God
zelf. Ik hecht enorm aan onze rechtstaat. Ik hecht aan onze
wetten en aan alle internationale verdragen. Maar ik hecht
nog het meest aan wat ze betekenen. De liefde waar ze voor
staan, de absolute medemenselijkheid. Ik hecht aan het
Genocideverdrag, waarin het allerbeste van de mens samenkomt
om te voorkomen dat het allerslechtste nogmaals gebeurt. En
het allerslechtste gebeurt nu! Het gebeurt weer, en mijn
geloofsgenoten van Christenen voor Israël weigeren om in
actie te komen. Ze weigeren om hun door God voorgeschreven
deel te doen om het kwaad te stoppen. Ze maken zich
onderdeel van het kwaad.
De weg naar het paradijs op aarde is niet geplaveid met
kinderlijkjes. Als christen is het niet alleen mijn taak om
die weg niet te kiezen en mijn lijf een andere kant op te
sturen. Het is mijn taak om te blijven staan en iedereen te
waarschuwen die daarheen wil. Mijn taak is om de dwalers te
herkennen die ongemerkt aan de leiband van het kwaad lopen.
Mijn taak is om mijn dolende broeders en zusters tegemoet te
treden met een zacht hart, maar met de noodzaak om ze wakker
te schudden.
Ik wil hier niet zitten. Ik wil thuis zijn. Ik wil zien hoe
mijn kinderen opgroeien in een fijne, warme, harmonieuze en
vreedzame wereld. En ik gun dit iedereen. Ik gun dat de
mensen in Palestina en de mensen in Israël. Maar tot die
tijd is gekomen zal ik mijn verkleumde, rouwende lichaam
oprapen en aan de bel trekken voor God, opdat het gehoord
mag worden. Opdat Zijn boodschap van radicale naastenliefde
luid mag klinken. In onze harten, in de harten van onze
machthebbers en in de harten van al mijn dwalende broeders
en zusters.
Vrede, en alle goeds.
Hyperlinks:
[1]: https://christelijkcollectief.nl/2024/11/25/waarom-een-actie-bij-christenen-voor-israel/
[2]: https://www.rechtspraak.nl/organisatie-en-contact/organisatie/rechtbanken/rechtbank-gelderland/nieuws/geldboetes-voor-demonstranten-voor-bekladden-israel-centrum-nijkerk
-----------------------------------------------------------
Tags: Nederlands